Lise yıllarımda okuduğum fakat üzerinden geçen acımasız seneler yüzünden zihnimde silikleşen bir kitaptı Simyacı. Ben de hatırımdan çıkan ayrıntıları tekrar hatırlamak ve zihnimdeki yerini yeniden canlandırmak adına tekrar okumak istedim Paulo Coelho’nun eserini.
Rüyalarının peşinden giden bir çobanın hikayesi Simyacı. Rüyasında gördüğü bir hazine için uzun ve bilinmezliklerle dolu yollara düşen ve birçok zorlukla karşılaşan Santiago’nun vazgeçmeyişinin, kişisel menkıbesini yaşamak için sarfettiği çabanın hikayesi. 2014 yılındaki verilere göre dünya çapında 150 milyon adet satılan, birçok kimse için bir başyapıt. Tekrar okuduktan ve bu güzel yolculuğu hatırladıktan sonra ben de bu görüşe oldukça yakınım.
“Sorun şu ki, her gün yeni bir yere gittiklerinin farkına varmıyorlar. Otlakların değiştiğini, mevsimlerin birbirine benzemediğini anlamıyorlar. Çünkü yiyecek ve sudan başka bir kaygıları yok. “
Kitapta onca fenomen olmuş cümle varken, yaşadığımız toplumu oldukça basite indirgenmiş bir şekilde anlattığını düşündüğüm için bu cümleyi seçtim. Günümüz insanları da sistemden kaynaklanan zorunluluklardan dolayı yaşamlarını bu şekilde devam ettirmiyorlar mı? Karınlarını doyurabilmek, hayatlarını devam ettirebilmek ve emekli olduklarında rahat bir yaşam sürebilmek için yaşadıkları her anı kıymetini bilemeden yitirmiyorlar mı? Seneler hızla akıp giderken, hayat telaşının kargaşasında kendi hayallerinden, mutluluklarından farkına bile varamadan uzaklaşmıyorlar mı?
Tüm bu sorulara ben evet yanıtını veriyorum. Çünkü bir aşamadan sonra yiyecek ve sudan başka bir kaygısı kalmıyor insanın. Sistem ruhunu, neşesini, hayat sevincini alıp götürüyor ve geriye sadece fiziksel bir varlık kalıyor, emekliliğinde rahat edebilmesi umuduyla..
![]()
İşte sistemin dışına çıkmayı başarabilen ve hiçbir zaman hayallerinin peşinden gitmekten vazgeçmeyen o korkusuz insanlar, dünyada fark yaratabilen ve mutluluğa erişebilenlerdir. Tıpkı dünyayı gezmek için çoban olan, sonrasında rüyasının peşinden koşmak için sıradanlığa bürünmüş hayatından vazgeçen ve nerede olduğunu bile bilmediği Mısır’a gitmeye kalkan Santiago gibi.
Çoğumuzun hayatında içimize kapandığımız, dış dünyayla ilişkimizi kesmek istediğimiz ve hiçbir şey yapmak istemediğimiz dönemler muhakkak olmuştur. Uzun ya da kısa. İşte bu gibi zamanlarda Simyacı’yı tekrar okumalı insan. Sürekli bahsi geçen kişisel menkıbesini bulmalı ve yaşamak zorunda olduğu için değil, yaşamak istediği için yaşamalı.
Bir Hikaye
Bir tüccar mutluluğun gizini öğrenmesi için oğlunu insanların en bilgesinin yanına yollamış.Delikanlı bir çölde kırk gün yürüdükten sonra, sonunda bir tepenin üzerinde bulunan güzel şatoya varmış. Söz konusu bilge burada yaşıyormuş.Bir ermişle karşılaşmayı bekleyen bizim kahraman, girdiği salonda hummalı bir manzarayla karşılaşmış.Tüccarlar girip çıkıyor, insanlar bir köşede sohbet ediyor, bir orkestra tatlı ezgiler çalıyormuş. Dünyanın dört bir yanından gelmiş lezzetli yiyeceklerle dolu bir masa da varmış.Bilge sırayla bu insanlarla konuşuyormuş ve bizim delikanlı kendi sırasının gelmesi için iki saat beklemek zorunda kalmış.Delikanlının ziyaret nedenini açıklamasını dikkatle dinlemiş bilge, ama mutluluğun gizini açıklayacak zamanı olmadığını söylemiş ona. Gidip sarayda dolaşmasını, kendisini iki saat sonra görmeye gelmesini salık vermiş.“Ama, sizden bir ricada bulunacağım,” diye eklemiş, delikanlının eline bir kaşık verip, sonra bu kaşığa iki damla sıvı yağ koymuş. “Sarayı dolaşırken bu kaşığı elinizde tutacak ve yağı dökmeyeceksiniz.”
Delikanlı sarayın merdivenlerini inip çıkmaya başlamış, gözünü kaşıktan ayırmıyormuş. İki saat sonra bilgenin huzuruna çıkmış.“Güzel” demiş bilge, “Peki, yemek salonumdaki Acem halılarını gördünüz mü? Bahçıvanbaşının yaratmak için on yıl çalıştığı bahçeyi gördünüz mü? Kütüphanemdeki güzel parşömenleri fark ettiniz mi?”Utanan delikanlı hiçbir şey göremediğini itiraf etmek zorunda kalmış. Çünkü bilgenin kendisine verdiği iki damla yağı dökmemeye çabalamış, başka bir şeye dikkat edememiş.“Öyleyse git, evrenin harikalarını tanı.” demiş ona bilge. “Oturduğu evi tanımadan bir insana güvenemezsin.”İçi rahatlayan delikanlı kaşığı alıp sarayı gezmeye çıkmış. Bu kez, duvarlara asılmış, tavanları süsleyen sanat yapıtlarına dikkat ediyormuş. Bahçeleri, çevredeki dağları, çiçeklerin güzelliğini, bulundukları yerlere yakışan sanat yapıtlarının zarafetini görmüş.Bilgenin yanına dönünce, gördüklerini tüm ayrıntılarıyla anlatmış. “Peki sana emanet ettiğim iki damla yağ nerede?” diye sormuş bilge.Kaşığa bakan delikanlı, iki damla yağın dökülmüş olduğunu görmüş.“Peki” demiş bunun üzerine bilgeler bilgesi, “Sana verebileceğim tek öğüt var.
Mutluluğun gizi dünyanın tüm harikalarını görmektir, ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan…
Elimizdeki kaşıkta taşıdığımız yağı dökmeden, çevremizdeki tüm güzellikleri görerek yaşamak umuduyla, kelimeler dokunsun kalbinize..










Cevap Yaz